در زندگیت عمل بیش از حرف نقش ایفا می کنه

منکر ترس نمی شی اما با هر نوع آن به صورت کاملا منطقی برخورد می کنی

هر روز بارها و بارها به خودت می گی:هی !توفوق العاده ای فوق العاده

برای زیبا تر شدن سیرتت تلاش می کنی

کارهایی را هر چند کوچک که می توانی برایاطرافیانت انجام می دی

خودت را برای اشتباهات و کم کاریهای گذشته سرزنش نمی کنی بلکه سعی می کنی دیگر آنها را تکرار نکنی

اعتقاد داری که آفریده ی با عظمتی هستی!!

 مي گن يه روز ليلي واسه مجنون پيغام فرستاد كه انگار خيلي دوست داري منو ببيني. اگه نيمه شب بياي بيرون شهر . كنار فلان باغ.منم مي يام تا ببينمت!

مجنون كه شيفته ي ديدار بود. چندين ساعت قبل از موعد مقرر رفت و در محل قرار نشست. ولي مدتي كه گذشت خوابش برد . نيمه شب ليلي اومد و وقتي اونو تو خواب عميق ديد از كيسه اي كه به همراه داشت. چند مشت گردو برداشت و ريخت تو جيب های مجنون و رفت!

مجنون وقتي چشم باز كرد. خورشيد طلوع كرده بود . مجنون آهي كشيد كه« اي دل غافل يار آمد و ما در خواب بوديم» و افسرده و پريشون برگشت سمت شهر . در راه يكي از دوستانش اونو ديد و پرسيد «چرا اين قدر ناراحتي؟!»

و وقتي جريان رو شنيد با خوشحالي گفت :« اين كه عاليه!آخه نشونه ي اينه كه ليلي به دو دليل تو را دوست داره!

دليل اول اينكه:

خواب بودي و بيدارت نكرده! به طور حتم به خودش گفته:«اون عزيز دل منه كه توي خواب نازه . پس چرا بيدارش كنم ؟!»

و دليل دوم اينكه:

وقتي بيدار مي شدي . گرسنه بودي و ليلي طاقت اين را هم نداشت...پس برات گردو گذاشته تا بشكني و بخوري ! مجنون سري تكون داد و گفت :« نه!»اون مي خواسته بگه:« تو عاشق نيستي ...!اگه عاشق بودي كه خوابت نمي برد!تو را چه به عاشقي ؟!بهتره بري گردو بازي بكني!

                                                          به جستجوي تو.

بر درگاه كوه مي گريم

در آستانه ي دريا و علف.

به جستجوي تو

در معبر بادها مي گريم.

در چار راه فصول

در چار چوب شكسته ي پنجره اي

                                     كه آسمان ابر آلوده را

قابي كهنه مي گيرد

به انتظار تصوير تو

اين دفتر خالي

                        تا چند

تا چند

        ورق خواهد خورد؟

  جريان باد را پذيرفتن

و عشق را

 خواهر مرگ است

و جاودانگي

          رازش را

                    با تو در ميان نهاد

پس به هيات گنجي در آمدي

بايسته و آز انگيز

                           گنجي از آن دست

كه تملك خاك را و دياران را

                     از اين سان

دلپذير كرده است

نامت سپيده دمي است كه بر پيشاني آسمان مي گذرد

متبرك باد نام تو!

و ما همچنان

دوره مي كنيم

شب را و روز را

هنوز را...

خواب پروانه شدن می بیند

مهر در صبحدمان داس به دست

 خرمن خواب مرا می چیند

آسمانها آبی

پر مرغان صداقت آبی است

دیده در آینه ی صبح تو را  می بیند

از کریبان تو صبح صادق

می گشاید پر و بال

تو گل سرخ منی

تو گل یاسمنی

تو چنان شبنم پاک سحری؟

نه!

از آن پاکتری

تو بهاری؟

نه!

بهاران از توست

از تو می گیرد وام

هر بهار این همه زیبایی را

هوس باغ و بهارانم نیست

ای بهین باغ و بهارانم تو!

درود بر تو ای هشتمین سپیده

-          اگر از سایه ساران درود می پذیری-

           باران به ازای تو پاک نیست

 و بر ما درود

-اگر فاصله ی خویشتن تا تو را،تنها بتوانیم دید-

ای آفتاب!ما آن سوی ذره مانده ایم

 من آن پرنده ی مهاجرم

         که هزار سال پریده است،اما هنوز ،سواد گنبدت پیدا نیست

آوخ که بال کبوتران حرمت

         از چه تیرهای زهرآگین خسته است،شکسته است

ای عرش،ای خون هشتم،نیرویی دیگر در پرم نِه،

که ما را هزار سال نه ره توشه ای بر پشت بود و نه شمشیری در دست

و مگر در سینه عشق می افروخت،می سوخت،که چراغ تو روشن ماند

                 تو را باید تقسیم کرد،آنگاه به تماشا نشست

خاک تو گستره ی همه ی کائنات و پولاد ضریحت،قفسی است که ما

                   یارایی خود را در آن به دام انداخته ایم

تو سرپوش نمی پذیری

               طلای گنبدت روی زردی ماست....

آهن تو پیوند جماد و نبات و حیوان

        بخشش تو اعطای خداوند سبحان است

                 وقتی تو می  بخشی ،دست مریخ نیز به سوی سقاخانه ات دراز است

ناهید و کیوان و پروین دیروز،صف در صف

در کنار من و آن مرد روستا

در مضیف خانه ی تو ،کاسه در دست،

             به نوبت آش ایستاده بودیم

                               وکاش ایستاده بودیم

تو ایستاده زیستی،هر چند با میوه ی درختی گوژ و نشسته مسمومت کردند،

                          اما شهادت تو را ایستاده درود گفت

اینک جایی که تو خوابیده ای همه ی کائنات به احترام ایستاده است

                 من با اشک می نویسم

                            شعر من عشقی است که بر کاغذ راه افتاده است

ای بلند سلیمان وار!

      پیش روی رفتار من ،درنگ کن

                  سپاه مهرت را بگو،نیم نگاهی به جای مورچگان بیفکند

تو امامی،هستی با تو قیام می کند

       درختان به تو اقتدا می کنند،کائنات به نماز تو ایستاده

                                             و مهربانی تکبیر گوی توست

عشق به نماز تو قامت بسته است

               و در این نماز هر که «مأموم»تو نیست«مأمون» است

تاریخ چون به تو می رسد طواف می کند...

کلمه چون به تو می رسد،به دربانی درگاهت به پاسداری می ایستد

                 شعر من نیز که هزار سال راه پیموده ،هنوز بیرون بارگاه تو مانده است.

تولد امام رضا به همه ی دوستداران امام مبارکباد

                                               علی موسوی گرمارودی

                                                                          

گاهی کنار پنجره می ایستم و به فردا می اندیشم فردا...آه فردا. فردایی که چون دیروز پنهان است پنهان در مه.غم غربت را در گلویم خفه می کنم تا کی گلواژه ی امید قلبم را به تپش وادارد و منادی بهار باشد؟ تا کی نوید فردای روشن را با پرستوی عاشق در میان بگذارد ؟ می خواهم بگویم از تنهایی. از بی کسی و از غریبی که تمام وجودم را انباشته تمام وجودم را . آیا فرا می رسد؟آیا فرا می رسد روزی که اندیشه هایم چون حباب نباشند زودگذر و ناپیدا؟ آه! بیا. بیا ای تک سوار سپید پوش بیا و اندیشه های بی سامانم را سامان بخش و فکر گمشده ام را به جاده ی خیس عشق باز گردان آه لحظه ها اندکی آرامش .اندکی آرامش تا او بیاید و دست ها ی خیس و نازکم را در دست بگیرد... .

احساس کردم چقدر دلم می خواهد گریه کنم از لبه باریک کنار پنجره به آسمان به خون نشسته ی غروب چشم دوختم در حالی که با تمام توان سعی می کردم خودم را کنترل کنم دو قطره اشک از گوشه چشمم سر خورد و روی گونه هایم دوید کف دستم را روی پنجره گذاشتم خنکی در رگهایم جاری شد باور کردنی نبود اما حقیقتا من عاشق شده بودم!...